Ερωτηματολόγιο

το ερωτηματολόγιο διαμορφώθηκε μέσα στην τάξη από τους μαθητές
1. Σας ενοχλεί που έχουν έρθει στην Ελλάδα τα τελευταία χρόνια πολλοί αλλοδαποί;
ΝΑΙ ΟΧΙ
Αν ναι γιατί………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………
2. Ο μεγάλος αριθμός αλλοδαπών στην χώρα μας πιστεύετε ότι δυσκολεύει την ανάπτυξή της;
ΝΑΙ ΟΧΙ
Αν ναι
Γιατί……………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………...
3. Πιστεύετε ότι οι αλλοδαποί εμφανίζουν πιο επιθετική συμπεριφορά σε σχέση με τους Έλληνες;
ΝΑΙ ΟΧΙ
Αν ναι γιατί………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………

4. Έχετε βοηθήσει ή σας έχει βοηθήσει κάποιος αλλοδαπός σε περίοδο ανάγκης σας;

ΝΑΙ ΟΧΙ
5. Θα δεχόσασταν τη συγκατοίκηση με κάποιον αλλοδαπό(είτε σε πολυκατοικία είτε στο ίδιο δωμάτιο, πιθανόν σε κάποια φοιτητική εστία);

ΝΑΙ ΟΧΙ
6. Θα αποτρέπατε ποτέ το παιδί σας να κάνει παρέα με ένα άλλο από μια ξένη χώρα;

ΝΑΙ ΟΧΙ
Αν ναι γιατί………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………
7. Σας ενοχλεί που οι μετανάστες στην Ελλάδα δεν έχουν πολιτικά δικαιώματα;
ΝΑΙ ΟΧΙ
Αν ναι γιατί………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………

Σχολιασμός του ερωτηματολογίου
Το ερωτηματολόγιο που σχετίζεται με το ρατσισμό συμπλήρωσε δείγμα 84 ατόμων από την τοπική κοινωνία των Συκεών, άντρες και γυναίκες 14- 80 ετών.
Ερώτηση 1η: Περισσότεροι από τους μισούς ερωτηθέντες (53%) δεν ενοχλούνται που τα τελευταία χρόνια ήρθαν στην Ελλάδα πολλοί αλλοδαποί. Οι υπόλοιποι (47%) θεωρούν ότι δεν υπήρξαν στην χώρα μας οι κατάλληλες υποδομές για την υποδοχή και την επαγγελματική τους αποκατάσταση, ώστε να αφομοιωθούν από την ελληνική κοινωνία. Θεωρούν ότι υπήρξε ανεξέλεγκτη η είσοδος τους και παράνομη τις περισσότερες φορές, με αποτέλεσμα να συντελούν στην αύξηση της εγκληματικότητας. Πιστεύουν επίσης πως εξαιτίας τους υπάρχει μείωση των θέσεων εργασίας και αύξηση της ανεργίας.
Ερώτηση 2η: Σε μεγάλο ποσοστό (73%) πιστεύουν πως ο μεγάλος αριθμός των αλλοδαπών στη χώρα μας δε δυσκολεύει την ανάπτυξή της. Οι υπόλοιποι (27%) θεωρούν ότι η οικονομική κατάσταση της δεν αντέχει, στερούν θέσεις εργασίας από τους Έλληνες και αυξάνουν την ανεργία με την ανασφάλιστη και «μαύρη» εργασία τους. Επίσης ανασταλτικό για την ανάπτυξή της θεωρείται ότι δε φορολογούνται και ότι βγάζουν το συνάλλαγμα εκτός χώρας. Τέλος το χαμηλό μορφωτικό, οικονομικό και πολιτιστικό τους επίπεδο δε βοηθά στην ανάπτυξη της.
Ερώτηση 3η: Σχετικά μοιρασμένες είναι οι απόψεις σε σχέση με αν οι αλλοδαποί εμφανίζουν πιο επιθετική συμπεριφορά από τους Έλληνες. 42% πιστεύουν πως δεν είναι πιο επιθετικοί, ενώ 48% θεωρούν ότι είναι πιο επιθετικοί λόγω οικονομιών προβλημάτων, χαμηλού επιπέδου διαβίωσης και άλλων δυσκολιών που αντιμετωπίζουν. Επίσης θεωρούν ότι ανάμεσα στους αλλοδαπούς που βρίσκονται στη χώρα υπάρχουν αρκετά κακοποιά και εγκληματικά στοιχεία. Το γεγονός ότι αισθάνονται μη αποδεκτοί και εισπράττουν επιθετικότητα τους κάνει καχύποπτους και επιθετικούς.
Ερώτηση 4η: Οι περισσότεροι ερωτηθέντες έχουν βοηθήσει ή έχουν βοηθηθεί από αλλοδαπούς (56%) σε κάποια περίοδο της ζωής τους, ενώ 44% όχι.
Ερώτηση 5η και 6η : Μεγάλο ποσοστό (65%) δε θα είχε πρόβλημα συγκατοίκησης με αλλοδαπό ενώ το 35% δε θα δεχόταν. Ακόμα μεγαλύτερο ήταν το ποσοστό (82%) όσων δε θα αποτρέπανε το παιδί τους να κάνει παρέα με αλλοδαπό. Όσοι δε θα το επιτρέπανε (18%) θεωρούν ότι εξαιτίας της διαφορετικής νοοτροπίας δε θα το προτιμούσαν. Επίσης φοβούνται ότι θα είχε κακές επιδράσεις στο παιδί τους.
Ερώτηση 7η: Σε μεγαλύτερο ποσοστό (54%) οι ερωτηθέντες πιστεύουν πως οι αλλοδαποί πρέπει να έχουν δικαίωμα ψήφου στην Ελλάδα, εφόσον μένουν νόμιμα και δραστηριοποιούνται εδώ. Πρέπει να έχουν λόγο για την πολιτική κατάσταση της χώρας, τα προβλήματα που αντιμετωπίζει και τις πιθανές λύσεις, γιατί όλα αυτά αφορούν και τους ίδιους. Πιστεύουν επίσης πως η χορήγηση δικαιωμάτων συνεπάγεται και υποχρεώσεις και ότι έτσι θα ενταχθούν πιο ομαλά στην ελληνική κοινωνία. Βέβαια αυτό πρέπει να γίνει με προϋποθέσεις. Το 46% θεωρούν πως δεν πρέπει να ψηφίζουν είτε γιατί δεν αισθάνονται την Ελλάδα πατρίδα τους, είτε γιατί είναι προσωρινοί, είτε απλά γιατί δεν είναι Έλληνες.

Τελικά συμπεράσματα
• Πολλοί Έλληνες πιστεύουν πως η Ελλάδα δεν είχε τις υποδομές για να αντιμετωπίσει αποτελεσματικά το μεγάλο αριθμό αλλοδαπών που ήρθε. Τα πράγματα δυσχεραίνουν λόγω της οικονομικής κρίσης και της ανεργίας. Δεν θεωρούν όμως ότι οι αλλοδαποί δυσκολεύουν την ανάπτυξή της.
• Αρκετοί πιστεύουν πως αναπτύσσουν επιθετική συμπεριφορά για πολλούς λόγους. Γενικά δεν έχουν πρόβλημα με τη συναναστροφή ή τη συμβίωση με τους αλλοδαπούς.
• Οι περισσότεροι πιστεύουν πως με αυστηρές προϋποθέσεις και στο πλαίσιο της ισότητας οι αλλοδαποί πρέπει να ψηφίζουν στη χώρα που ζουν και εργάζονται.
Θεοδωρίδου Ευδοξία

με τα μάτια του μετανάστη και του Έλληνα ταυτόχρονα

Πώς αισθάνεται ένα παιδί μεταναστών;
Μα φυσικά και ως μετανάστης αλλά και ως Έλληνας!
(με τα μάτια του μετανάστη)
Η ζωή σε κάθε χώρα είναι πολύ δύσκολη, στη δική μου χώρα όμως οι άνθρωποι αισθάνονται σεβασμό μεταξύ τους, χωρίς να κοιτάζουν από πού κατάγεται ο άλλος. Στην Ελλάδα ο σεβασμός βρίσκεται μόνο ανάμεσα στους Έλληνες αλλά και αυτό όχι πάντα.
Είμαι από ενός έτους εδώ, είμαι ξένη και καμαρώνω, αλλά κάπου κάπου νιώθω και Ελληνίδα. Την υποστηρίζω και τη σέβομαι όσο μπορώ, γιατί εδώ ζω, εδώ μένω, από δω πήρα γνώσεις, προσπαθώ να ενωθώ με τους Έλληνες για να την κάνουμε καλύτερη. Πολλές φορές όμως οι άνθρωποι με αποφεύγουν επειδή έχω διαφορετική εθνικότητα.
Στο πλάι μου έχω φίλους από την Ελλάδα που με δέχονται όπως είμαι. Υπάρχουν όμως και κάποιοι που ρωτάνε για την εθνικότητά μου και όταν τους λέω πως είμαι ξένη, αντιδρούν λες και έχουν μάθει κάτι περίεργο. Συνήθως δε δίνω σημασία γιατί χαίρομαι που είμαι διαφορετική.
Μερικές φορές θέλω να φύγω από την Ελλάδα, όχι επειδή δε μου αρέσει αλλά επειδή εγώ την σέβομαι, ενώ αυτή όχι.
Πιστεύω πως κανονικά θα έπρεπε σε κάθε Έλληνα που πηγαίνει σε άλλη χώρα να του συμπεριφέρονται όπως και αυτός στους ξένους για να δει πώς είναι να μη σε σέβονται σε ξένη χώρα και να σε υποβαθμίζουν σαν άνθρωπο.
Ξέρω πως πάντα τα πράγματα θα είναι δύσκολα, αν ο καθένας συνεχίζει να κοιτάει μόνο την διαφορετικότητα του άλλου.
Όπως και να ‘χει αγαπάω όχι μόνο τη χώρα μου αλλά και τη Ελλάδα. Η κάθε χώρα, η κάθε πόλη είναι κομμάτι της γης και η γη δεν ανήκει μόνο σε μερικούς αλλά σ’ όλους τους ανθρώπους.

(με τα μάτια του Έλληνα)
Η πρόταση «δε μου ανήκει» δεν υπάρχει στο λεξιλόγιο κανενός ανθρώπου;
Επειδή είμαι Ελληνίδα δε σημαίνει πως έχω το δικαίωμα να επιλέγω τους ανθρώπους που θα έρχονται στη χώρα που γεννήθηκα, γιατί πολύ απλά «δε μου ανήκει».
Έχω όμως το δικαίωμα να αγαπάω τη χώρα μου για όσα μου προσφέρει, γιατί έχει κάποια ιστορία, ένα παρελθόν κι ένα μέλλον. Την αγαπάω για τους δικούς μου λόγους, αλλά δεν έχω το δικαίωμα να αρνούμαι στους ξένους να έρχονται στη χώρα που είμαι γιατί «δε μου ανήκει».
Μερικές φορές η χώρα όπου κατοικώ με φέρνει σε πολύ δύσκολη θέση!
Συχνά ακούω στο δρόμο κάποια ρατσιστικά σχόλια για τους ξένους φίλους μου και στενοχωριέμαι, γιατί δε σέβονται αυτούς τους ανθρώπους, τους μιλούν άσχημα και προσβλητικά, τους υποτιμάνε. Αυτή η συμπεριφορά δεν δείχνει μόνο τους άσχημους τρόπους των ανθρώπων αλλά και τον πολιτισμό τους.
Κανένας Έλληνας δε σκέφτηκε πως αν δεν υπήρχαν οι αλλοδαποί και οι λαθρομετανάστες η χώρα μας θα είχε μείνει πολύ πίσω. Οι ξένοι (Βούλγαροι, Ρώσοι, Αλβανοί, Ρουμάνοι και όποιοι άλλοι) με τη δουλειά και την προσφορά τους στην ελληνική οικονομία την βοηθούν με πολλούς τρόπους. Εργάζονται και συνεισφέρουν. Αναγνωρίζονται όμως τελικά η εργασία τους, οι ικανότητες κι οι γνώσεις τους; Συνήθως κάνουν τις πιο βαριές και υποτιμητικές δουλειές ενώ οι γυναίκες τους αντίστοιχα συνήθως καθαρίζουν σπίτια.
Όπως και να ΄χει Ελλάδα σ’ αγαπώ αλλά με πληγώνεις!

Ρίτα Μακαριάν

Άτομα με ειδικές ανάγκες

Μια ιδιαίτερα ευαίσθητη κοινωνική ομάδα που είναι παραμελημένη τόσο από την πολιτεία όσο και από τους πολίτες είναι αυτή των ατόμων με ειδικές ανάγκες.
Άτομα με ειδικές ανάγκες θεωρούνται όσοι έχουν μόνιμες ή προσωρινές βλάβες, ανικανότητες, αδυναμίες, αναπηρίες ή συνδυασμό των παραπάνω, και προέρχονται από φυσική, ψυχική ή νοητική ανεπάρκεια.
Τα άτομα αυτά αρχικά πρέπει να συμφιλιωθούν με την ιδιαιτερότητά τους. Αυτό γίνεται με ψυχολογική υποστήριξη, εμψύχωση από το περιβάλλον τους (οικογενειακό και κοινωνικό) αλλά και από εξειδικευμένους θεραπευτές, ανάλογα με το πρόβλημα που αντιμετωπίζουν.
Η ανεξαρτησία είναι πολύ σημαντική για αυτό το λόγο οι θεραπευτές προσπαθούν σε πρώτη φάση να βγάλουν αυτούς τους ανθρώπους έξω από το σπίτι και ύστερα να τους κεντρίσουν το ενδιαφέρον με πράγματα και δράσεις με τα οποία θα μπορούσαν να ασχοληθούν. Η πολιτεία βέβαια φέρει μεγάλες ευθύνες και πρέπει να δημιουργήσει τις προϋποθέσεις, ώστε αυτά τα άτομα να μπορούν να είναι απόλυτα ενταγμένα στην κοινωνία, να μην αισθάνονται κατώτερα, να μπορούν να εργάζονται, όταν αυτό είναι δυνατό και να απολαμβάνουν τη ζωή όπως κι οι υπόλοιποι άνθρωποι.
Οι άνθρωποι με κινητικά προβλήματα, για παράδειγμα, αντιμετωπίζουν πολλές δυσκολίες στις μετακινήσεις τους αφού δεν υπάρχουν οι κατάλληλες υποδομές ούτε στους δρόμους, ούτε στα μέσα μεταφοράς, ούτε στις δημόσιες υπηρεσίες, ούτε στα σχολεία. Τα άτομα αυτά αισθάνονται ανεπαρκή και βιώνουν αρνητικά συναισθήματα αφού πολλές φορές, ακόμα κι αν προσπαθούν, δεν μπορούν να αυτοεξυπηρετηθούν όχι λόγω της αναπηρίας τους αλλά λόγω της έλλειψης υποδομών και προϋποθέσεων. Από την άλλη πλευρά αισθάνονται ακόμα πιο άσχημα όταν αντί της ίσης μεταχείρισης που δικαιούνται εισπράττουν το λοξό βλέμμα, το υποτιμητικό χαμόγελο, την ολοκληρωτική αδιαφορία.
Είναι το λιγότερο ντροπή να υποτίθεται ότι ζούμε σε μια πολιτισμένη κοινωνία και κράτος και πολίτες να συμπεριφερόμαστε μ’ αυτόν τον τρόπο. Οι άνθρωποι με ιδιαιτερότητες είναι σαν όλους τους υπόλοιπους και δεν έχουν ανάγκη τον οίκτο αλλά την ίση μεταχείριση.

Καρυπίδου Εριέτα
Κίτσου Γιαννούλα
Λιόλου Ηρώ
Λιόλου Δώρα

Ρατσισμός και γυναίκες

Η πραγματική ισότητα ανάμεσα στα δυο φύλα επιβάλλεται μέσα από τη νομοθεσία;
Μήπως μέσα από τις δημοκρατικές διαδικασίες;
Ίσως διαμορφώνεται μέσα από την πνευματική καλλιέργεια;
Περνά τελικά από το δρόμο που χαράζει η παιδεία και η κατάλληλη διαπαιδαγώγηση;
Πόσα βήματα έχει κάνει η ανθρωπότητα σ’ αυτόν τον τομέα;
Έχουμε κατακτήσει τον απόλυτο σεβασμό και την κατανόηση της φυσικής και συναισθηματικής ιδιαιτερότητας των δύο φύλων;
Η πραγματικότητα μάλλον δείχνει ότι ενώ έχουν γίνει πολλά βήματα, απέχουμε πολύ από την επίτευξη της πλήρους ισότητας μεταξύ των δύο φύλων.
Για να δούμε είναι έτσι τα πράγματα ή είμαστε υπερβολικές «πάλι» οι γυναίκες;
Η νομοθεσία έχει ασφαλώς ενισχύσει τη χειραφέτηση των γυναικών. Παρατηρούμε επίσης ίσες αμοιβές για τις ίδιες υπηρεσίες σε άνδρες και γυναίκες τα τελευταία χρόνια. Παρατηρούμε την είσοδο, για να μην πούμε την εισβολή των γυναικών στην αγορά εργασίας και τα δημόσια αξιώματα.
Τι συμβαίνει όμως με τις ανώτερες θέσεις εργασίας, με τη συμμετοχή των γυναικών σε κέντρα αποφάσεων, σε ανώτερες διοικητικές θέσεις, στην πολιτική ζωή;
Είναι αλήθεια ότι έχει κατακτήσει η γυναίκα πολλά δικαιώματα αλλά πόσο μακριά είμαστε από την νοοτροπία που θέλει τη γυναίκα στην κουζίνα και στο νοικοκυριό;
Τα ποσοστά δείχνουν ότι είμαστε πολύ κοντά ακόμα σ’ αυτήν την νοοτροπία!
Είδαμε γυναίκες αστροναύτες , πρωθυπουργούς, προέδρους πολυεθνικών εταιρειών, πιλότους μαχητικών αεροσκαφών. Δεν είδαμε όμως να έχει παγιωθεί στις συνειδήσεις αντρών και γυναικών ότι είμαστε και τα δύο φύλα ανθρώπινα όντα με πνευματική υπόσταση με διαφορές απλά φυσικές και συναισθηματικές.
Για ποια ισότητα μιλάμε όταν η Ορθόδοξη εκκλησία, απ’ ότι ξέρουμε, απαγορεύει στις γυναίκες όχι μόνο την ιεροσύνη αλλά να εισέλθουν ακόμη και στο ιερό, σαν να είναι μολυσμένα όντα; Η χειροτονία των γυναικών ούτε καν συζητείται. Από καμιά εκκλησιαστική ηγεσία ούτε βέβαια πολιτική! Δεν απαγορεύεται στις γυναίκες, στο μισό δηλαδή πληθυσμό, η είσοδος στο Άγιο Όρος;
Κανείς δε διανοήθηκε ακόμα και σήμερα λοιπόν να αμφισβητήσει απαραβίαστα δικαιώματα ανδρών!
Πρέπει να εμπεδωθεί στη συνείδηση αντρών και γυναικών πως είμαστε πλάσματα που μπορούμε μέσα από τον αλληλοσεβασμό και την κατανόηση να συνυπάρξουμε ισότιμα για το όφελος και των δύο φύλων.

Στέλλα Λουκά

Είμαστε διαφορετικοί είμαστε ίσοι

Ρατσισμός: ένα από τα πολλά συμπτώματα της σύγχρονης κοινωνίας!
Έχει συγκεκριμένα χαρακτηριστικά γνωρίσματα: μια ομάδα (κοινωνική, φυλετική, θρησκευτική ή άλλη) θεωρείται ανώτερη και αντιμετωπίζει τις άλλες ως υποδεέστερες.
Ένα από τα πιο βασικά ανθρώπινα δικαιώματα που θεσπίζονται από το Σύνταγμα είναι η ισότητα. Κανένας άνθρωπος επομένως δεν θα έπρεπε να αντιμετωπίζεται διαφορετικά είτε από εμάς είτε από την πολιτεία λόγω της καταγωγής του, του χρώματος του ή οποιουδήποτε άλλου χαρακτηριστικού ή ιδιαιτερότητάς του.
Το ότι διαφέρουμε στο χρώμα δέρματος, στην εθνικότητα, το φύλο, τις αντιλήψεις ή οποιοδήποτε άλλο χαρακτηριστικό σημαίνει πως παύουμε να είμαστε ίσοι;
Εξάλλου, αυτή η διαφορετικότητα δεν κάνει τον καθένα μας ξεχωριστό άνθρωπο και προσωπικότητα;
Η επαφή και η γνωριμία με άλλους λαούς και πολιτισμούς, με ανθρώπους με διαφορετικά χαρακτηριστικά, ιδέες, απόψεις, δε μας βοηθάει να γνωρίσουμε διαφορετικές αντιλήψεις και παραδόσεις διευρύνοντας μ’ αυτόν τον τρόπο και τον δικό μας τρόπο σκέψης;

Καραγιάννης Αναστάσης
Καρυπίδου Εριέτα

12ος Πανελλήνιος Μαθητικός Διαγωνισμός Ποιήματος και Διηγήματος

Ο διαγωνισμός απευθύνεται και σε μαθητές Γ΄ γυμνασίου και η καταληκτική ημερομηνία υποβολής κειμένων είναι μέχρι 15 Μαρτίου 2010. Όποιος ενδιαφέρεται για περισσότερες πληροφορίες να μπει στην παρακάτω ιστοσελίδα:
λογοτεχνικά επίκαιρα

Παιδική διγλωσσία: πλεονέκτημα ή μειονέκτημα;

Ένα φαινόμενο που όλο και πιο συχνά συναντάται στο ελληνικό σχολείο είναι η παιδική διγλωσσία. Αφορά μαθητές που προέρχονται από μικτές οικογένειες ή από οικογένειες μεταναστών και προκειμένου να ενταχθούν ομαλά στην κοινωνία ή να διατηρήσουν τη μητρική τους γλώσσα, γνωρίζουν, μιλούν και διατηρούν επαφή σε ικανοποιητικό βαθμό με δυο γλώσσες.
Τίθεται λοιπόν ο προβληματισμός αν η παιδική διγλωσσία αποτελεί πλεονέκτημα ή μειονέκτημα για τα δίγλωσσα παιδιά. Αν λάβουμε υπόψη τις έρευνες που έγιναν πάνω στο θέμα, θα δούμε ότι τα παιδιά αυτά μπορούν να μάθουν να χρησιμοποιούν και να κατανοούν μια τρίτη ή τέταρτη γλώσσα πολύ πιο εύκολα από τα μονόγλωσσα παιδιά, καθώς φαίνεται ότι έχουν μια έφεση στην εκμάθηση ξένων γλωσσών. Η γνώση δύο γλωσσών, που τις μιλάει κάποιος σαν τη μητρική του και επιπλέον η έφεση στην εκμάθηση άλλων, βοηθούν το άτομο να διευρύνει τους πνευματικούς του ορίζοντες σε άλλους πολιτισμούς, ιδέες, κρίσεις και αντιλήψεις. Το δίγλωσσο παιδί μαθαίνει να αποδέχεται και να εκτιμά τη διαφορετικότητα, καθώς εξοικειώνεται με άλλες κουλτούρες, τρόπους σκέψης και συμπεριφοράς. Μέσα από τη γλώσσα γνωρίζει καλύτερα τον πολιτισμό των χωρών και βλέπει τα πράγματα από άλλη οπτική γωνία. Τα δίγλωσσα παιδιά μπορούν να συνεννοούνται αλλά και επικοινωνούν βαθύτερα με ανθρώπους διαφορετικής προέλευσης, να συμμετέχουν σε πολυπολιτισμικές οργανώσεις, δραστηριότητες και εκδηλώσεις.
Αξιοποιώντας το προσόν να γνωρίζουν δύο γλώσσες τόσο καλά και τη δυνατότητα να μιλούν περισσότερες, τους δίνονται πολλές επαγγελματικές και οικονομικές δυνατότητες, κυρίως σε επαγγέλματα, που σχετίζονται με το εμπόριο, τον τουρισμό και τις δημόσιες σχέσεις. Μπορούν με περισσή άνεση να ασκήσουν επαγγέλματα που έχουν σχέση με την καλή χρήση των γλωσσών, να ταξιδεύουν στο εξωτερικό, να επικοινωνούν και να σχετίζονται με ανθρώπους διαφορετικών χωρών, κουλτούρας και πολιτισμού. Μπορούν λοιπόν να εκμεταλλευτούν την εξοικείωση με αυτές τις γλώσσες και να αισθάνονται «πολίτες του κόσμου», όπου κι αν βρίσκονται.
Αυτές και πολλές άλλες δυνατότητες προσφέρονται, αρκεί να καταφέρει το ελληνικό εκπαιδευτικό σύστημα να εντάξει ομαλά και ουσιαστικά αυτά τα παιδιά στις τάξεις του ελληνικού σχολείου. Με την κατάλληλη επιμόρφωση των δασκάλων και μια πολιτική που αποδέχεται την ετερογένεια στο σχολείο και την κοινωνία, μέσα από την γνώση της διαφορετικότητας μαθαίνουν και συμβάλλουν να γνωρίσουν και οι υπόλοιποι τον κόσμο, με ένα τρόπο γοητευτικό, μαγικό, γεμάτο χρώματα, αρώματα, γεύσεις, οσμές.
Η παιδική διγλωσσία λοιπόν όχι μόνο δεν αποτελεί μειονέκτημα αλλά τα «γλωσσικά προικισμένα» αυτά παιδιά θα πρέπει να αξιοποιήσουν όλες τις δυνατότητες προς όφελος δικό τους και της κοινωνίας που ζουν.

το παραπάνω κείμενο αποτελεί έκφραση των απόψεων των μαθητών του τμήματος και συμπεριλαμβάνει απόψεις που συζητήθηκαν μέσα στην τάξη και κατόπιν εκφράστηκαν γραπτά στο πλαίσιο της "έκθεσης"